zasady_przyjecia
oddzialy_szkolne
metody_pracy
zajcia_spec
kadra
cien
Metody Pracy

METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO W. SHERBORNE

Metoda jest wykorzystywana w Polsce w placówkach oświatowych i placówkach służby zdrowia dla dzieci zdrowych i z różnymi zaburzeniami rozwoju:

- dzieci z upośledzeniem umysłowym

- dzieci autystycznych

- dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym

- dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania

- dzieci głuchych i niewidomych

- dzieci z domów dziecka

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne wykorzystuje dotyk, ruch oraz wzajemne relacje fizyczne, emocjonalne oraz społeczne do rozszerzania świadomości samego siebie i pogłębiania kontaktu z innymi ludźmi. Ze względu na swoją naturalność i prostotę jest metodą uniwersalną. Główna idea metody wyraża się w stwierdzeniu, że posługiwanie się ruchem jest narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. Opracowany przez W. Sherborne system ćwiczeń wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi.

Udział w ćwiczeniach metodą W. Sherborne ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i związku z tym możliwości ruchowych – dzięki temu dziecko buduje zaufanie do siebie, zyskuje poczucie bezpieczeństwa. Podczas ćwiczeń poznaje ono przestrzeń, w której się znajduje, przestaje ona być dla niego groźna.

 

min_001min_002min_003min_004min_005



PROGRAMY AKTYWNOŚCI M. i CH. KNILLÓW


Świadomość ciała


Podstawowym celem zajęć rozbudzenie aktywności osoby niepełnosprawnej, zachęcenie jej do działania i przejawiania własnej inicjatywy. Działania terapeutyczne oparte są na tworzeniu sposobności do doświadczania i organizowania podstawowych informacji o sobie. Niezbędne zatem jest tworzenie warunków, w którym podopieczni będą czuli się bezpiecznie i będzie możliwe utrzymanie uwagi. Dlatego każdą aktywność poprzedzają i kończą specjalne dźwięki. Muzyka stanowi ważny element programu aktywności. Metoda Knillów jest sekwencją ruchów angażujących poszczególne części ciała w rytm muzyki. Dany ruch trwa chwilę, wkrótce potem zapowiadany jest kolejny, tak aby dziecko skojarzyło i rozpoznawało poszczególne sekwencje ruchowe.


Dotyk i komunikacja


Podstawowym założeniem jest oparcie działań stymulujących rozwój dziecka na zmyśle dotyku. Doświadczanie kontaktu fizycznego jest podstawą rozwoju związków z innymi ludźmi i komunikacji między nimi. Program zawiera wskazówki służące jak najlepszemu zaplanowaniu i przygotowaniu sesji kontaktu. Określona jest w nim również struktura poszczególnych spotkań i wskazówki pomocne w pracy. Ważnym elementem w wykonywaniu ćwiczeń jest muzyka.


min_001min_002min_003




NEUROKINEZJOLOGICZNA TERAPIA TAKTYLNA


Neurokinezjologiczna terapia taktylna to techniki masażu i stymulacji skóry, które aktywizują rozwój funkcji mózgowych i układu nerwowego. Założeniem metody jest uruchomienie naturalnych mechanizmów rozwoju i samoregulacji organizmu. Terapia taktylna składa się z dwóch aspektów. Pierwszy aspekt związany jest z pracą zmysłu dotyku specjalnymi technikami, dzięki którym stymulujemy receptory znajdujące się w skórze. Wykorzystuje się różnej jakości bodźce - dotyk, ciśnienie, temperaturę, wibracje. Drugi aspekt związany jest z optymalizacją funkcjonowania układu nerwowego. Ćwiczenia mają na celu min:

  • stymulację czucia dotykowego poszczególnych części ciała,
  • uświadomienie ciału kierunku wzrostu skóry,
  • uświadomienie dziecku długości, rozmiaru i granic ciała,
  • aktywizację czucia głębokiego,
  • zwiększenie ruchomości stawów,
  • rozluźnienie napięcia mięśni.

terapia_taktylna_02_minterapia_taktylna_01_min

ZAJĘCIA Z WYKORZYSTANIEM TERAPII TAKTYLNEJ




STYMULACJA POLISENSORYCZNA WG PÓR ROKU „PORANNY KRĄG”


Zajęcia "Porannego Kręgu", czyli stymulacji polisensorycznej według pór roku obejmują swym zasięgiem: wzrok, dotyk, słuch, węch i smak. Podstawą tworzenia programu jest świat przyrody, od którego jesteśmy uzależnieni i poddani jego rytmowi, który jest źródłem symboli podstawowych takich jak: żywioły, smaki, zapachy, barwy, wrażenia dotykowe oraz termiczne. Bodźce płynące wprost ze świata są inspiracją do pracy z dzieckiem, która rozbudza możliwości percepcyjne dzieci niepełnosprawnych poprzez stosowanie różnorodnych bodźców na poszczególne zmysły.

Głównym celem zajęć jest spotkanie terapeuty i dziecka oraz dzieci ze sobą nawzajem. Istotą spotkania jest komunikacja i budowanie relacji między ludźmi. Bardzo ważną sprawą jest stworzenie odpowiedniej oprawy tego spotkania. W przypadku dzieci głęboko upośledzonych umysłowo konieczna jest rytualizacja wykonywanych czynności. Musimy zapewnić dziecku przewidywalność zdarzeń, która daje mu poczucie bezpieczeństwa oraz umożliwia nawiązanie z nim kontaktu. Od nastawienia, motywacji i nastroju nauczyciela zależy czy spotkanie z dzieckiem głęboko upośledzonym umysłowo będzie satysfakcjonujące dla obu stron. Szczególne znaczenie mają te momenty zajęć, w których wchodzimy z dzieckiem w bardzo bliski kontakt wzrokowy i dotykowy. Może ono wtedy odebrać sygnały płynące z naszego ciała. Duże znaczenie ma głos terapeuty. Dzięki jego odpowiedniej barwie, jakości i szybkości wypowiadania słów możemy stwarzać atmosferę bezpieczeństwa oraz pobudzać aktywność dziecka.

 

min_001min_002min_003



SALA DOŚWIADCZANIA ŚWIATA

Sala Doświadczania Świata stwarza przebywającym w placówce dzieciom warunki umożliwiających optymalną redukcję deficytów wynikających z ich niepełnosprawności intelektualnej i fizycznej. W pomieszczeniu Sali Doświadczania Świata przy świadomie skomponowanych urządzeniach proponowane są uczestnikom bodźce o określonym natężeniu i pierwszorzędnym znaczeniu. Dzięki takiej ofercie osoby niepełnosprawne zostają zaktywizowane. Sala stwarza warunki do zdobywania nowych doświadczeń życiowych, jak również wyciszenia emocjonalnego. Korzystanie z poszczególnych elementów Sali powoduje, że szansa na rozwój umiejętności dzieci stanie się bardziej realna. Aktywizowanie przebywających w tym pomieszczeniu dzieci polega przede wszystkim na oddziaływaniu na poszczególne zmysły światłem, zapachem, odgłosami i odpowiednio dobraną muzyką.


Szczegółowe cele terapii:

  • oswojenie z różnymi bodźcami w kontrolowanym nasileniu i środowisku,

  • likwidowanie zaburzeń sensorycznych,

  • osiąganie stanu relaksacji,

  • lepsze rozumienie otoczenia,

  • motywowanie do podejmowania aktywności,

  • rozwijanie spostrzegawczości, uwagi i pamięci sensorycznej,

  • nabieranie świadomości istnienia,

  • poprawia orientację w schemacie ciała oraz w przestrzeni,

  • zwiększa chęć do nawiązywania kontaktu,

  • wywołuje zadowolenie i poczucie bezpieczeństwa, ułatwia pokonywanie lęku.

 

min_002min_003min_004



TERAPIA BEHAWIORALNA

Terapia behawioralna jest metodą ściśle naukową, jasno wytyczającą cele, operującą własnym systemem pojęć i narzędzi.

Terapeuci behawioralni modyfikując zachowania, maja na celu szczególnie:

- rozwijanie zachowań deficytowych,

- redukowanie zachowań niepożądanych,

- generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii w czasie.

Terapia behawioralna opiera się na kilku podstawowych zasadach, których przestrzeganie gwarantuje osiągnięcie sukcesu w pracy z dzieckiem. Są to:

- zasada małych kroków,

- zasada stopniowania trudności,

- zasada stosowania wzmocnień.

Terapia behawioralna jest terapia kompleksową i dotyczy wszystkich sfer rozwoju dziecka. Obejmuje swym zasięgiem następujące obszary:

- wczesne rozumienie mowy’

- trening imitacji,

- trening dopasowywania i sortowania,

- imitację werbalną,

- mowę czynną,

- pojęcia abstrakcyjne,

- umiejętności szkolne,

- rozwój społeczny,

- czynności samoobsługowe




ARTETERAPIA

Arteterapia spełnia ogromną rolę kompensacyjną wyzwalając aktywność twórczą, wyrównując braki i ograniczenia psychofizyczne. Arteterapia to wydobywanie z dzieci siły i energii, które pomagają im we własnym rozwoju, to poszukiwanie motywacji do procesu twórczego, w którym często dochodzi do emocjonalnego oczyszczenia. Podczas arteterapii dziecko pogłębia swoją samoświadomość tak, aby mogło zmienić lub zaakceptować te elementy własnej osobowości, które dotychczas stanowiły przeszkodę w funkcjonowaniu w rodzinie, szkole, grupie rówieśniczej. Arteterapia pozwala na pozawerbalne komunikowanie się, uzewnętrznienie świata własnych przeżyć i odczuć, zaspakajanie potrzeb akceptacji, bezpieczeństwa, współuczestniczenia, bycia rozumianym i docenianym. Pomaga zaakceptować siebie i innych. Zapewnia relaks, przyjemność i odpoczynek.


ALTERNATYWNE SPOSOBY KOMUNIKACJI

Piktogramy są systemem znaków obrazkowych służących do rozwijania komunikacji są przeznaczone dla wszystkich osób, które nie posługują się mową, niepełnosprawnych poznawczo, emocjonalnie i ruchowo, wokalnie w celu ułatwienia im kontaktu i komunikacji z otoczeniem. Zasadą konstrukcji znaków tego systemu jest: czarne tło i biała figura. Każdy ze znaków opisany jest literowo w postaci wyrazu określającego treść znaku. Można wyróżnić dwie grupy użytkowników systemu Piktogramy. Kryterium tego podziału jest stopień rozumienia systemu językowego przez osoby nie mówiące wokalnie oraz umiejętność tworzenia przez nie i przekazywanie wypowiedzi (komunikacji).

Jedna grupa użytkowników to osoby rozumiejące mowę wokalną. Identyfikują one struktury dźwiękowe słów z ich treściami i znają zasady tworzenia ze słów wypowiedzi. Druga grupa użytkowników to osoby których rozumienie dźwięków mowy identyfikacja treści i formy wyrazów jest niewykształcona, zaburzona. Te osoby muszą uczyć się rozumienia treści mowy i znaków. Dlatego procedury wprowadzenia systemu Piktogramy do komunikacji i edukacji tych dwóch grup użytkowników są odmienne i wymagają przygotowania od nauczyciela, terapeuty, rodziny.

Komunikatory - dla osób nie mówiących, to urządzenia do komunikacji za pomocą nagranych komunikatów. Wybór komunikatu następuje po naciśnięciu wybranego symbolu lub napisu na klawiszu (guziku) komunikatora. Komunikator można dobrać odpowiednio do możliwości i potrzeb dziecka/użytkownika (bardzo bogaty wybór), w zależności od zakresu pojęć jakim się posługuje i od sytuacji, w których będzie wykorzystywany.


 

min_001min_002



Makaton to Program Językowy, czyli uporządkowany, spójny system gestów i symboli graficznych z określonymi regułami użycia i tworzenia nowych znaków, przeznaczony dla osób nie posługujących się mową lub kiedy mowa jest niewyraźna.

Gesty są formami wspomagającymi słowne porozumiewanie się, służą jako dodatkowy środek, który wzmacnia przekazywany dziecku komunikat. Gestom zawsze towarzyszy normalna, gramatyczna mowa. Na metodę składa się 450 znaków (gestów manualnych) podstawowych i ok. 7000 znaków uzupełniających. Każde uczone pojęcie ma swój odpowiedni gest.

Symbole graficzne w systemie Makaton to biało – czarne rysunki liniowe(czarna figura, białe tło) pokrywające znaczenie pojęć, które przedstawiają w systemie Makaton wykorzystują osoby, które nie są w stanie wykonać gestu, wskazują wówczas na symbol i w ten sposób sygnalizują swoje potrzeby. Gesty i symbole mogą być stosowane łącznie lub rozdzielnie lub łączone z innymi systemami ACC oraz z terapią logopedyczną, która przebiega równocześnie z nauką form manualnych.

 

min_001min_002min_003



METODA MALOWANIA 10 PALCAMI

Podczas terapii metodą "malowania dziesięcioma palcami" instruuje się dziecko dokładnie co ma robić. Otrzymuje ono duży arkusz papieru oraz farby, a jego zadaniem jest namalowanie jakiegoś obrazu. Pozostawia mu się zupełną swobodę i inicjatywę malowania. Malowanie odbywa się dłońmi oraz palcami dziecka. Zajęcia trwają 20-40 minut, a kończą się przyczepieniem wykonanego obrazka do słomianej maty. Podkreśla się w ten sposób wartość pracy dziecka. Metoda ta uwalnia dziecko od zahamowań, pokonuje lęk, wzmacnia wiarę w jego możliwości, pobudza do ekspresji fantastycznej. Metoda ta spełnia również funkcje diagnostyczne. Dzieci wykonują rysunek na bardzo dużych arkuszach papieru, co zapewnia swobodę ekspresji. Daje to duże możliwości wypowiedzi graficznych przy minimum zdolności plastycznych. Przy wykonywaniu przez dzieci pracy należy obserwować sposób nabierania farby, reakcje na zanurzanie ręki w masie, kolejność użycia kolorów, zapełnienie płaszczyzny, kierunek linii przy malowaniu, zakres linii, reakcje mimiczne i werbalne dziecka, tempo pracy, przerwy i czas pracy. Te wszystkie spostrzeżenia daję wiele informacji o dziecku i pozwalają na ukierunkowanie dalszej pracy terapeutycznej.


Malowanie palcami jest wykorzystywane do nadania swobody wzorcom ruchowym, do uzyskiwania płynności ruchów. W spontanicznej działalności plastycznej kształtuje się poznawczy i emocjonalny stosunek do świata. Twórczość plastyczna daje olbrzymie możliwości wyrażania ekspresji emocjonalnej. Dziecko przedstawia to, co lubi, czym się interesuje, czego boi się lub nienawidzi.


ELEMENTY MUZYKOTERAPII

Jest to metoda postępowania wielostronnie wykorzystująca wpływ muzyki na psychosomatyczny ustrój człowieka. Poprzez różne elementy i rodzaje, zróżnicowane formy odbierania i uprawiania, muzyka wywiera leczniczy wpływ. Muzykoterapia ma cele terapeutyczne, ogólnorozwojowe oraz umuzykalniające. Najistotniejszym celem muzykoterapii jest cel terapeutyczny, polegający między innymi na uzewnętrznieniu ukrytych uczuć, a także na odnalezieniu równowagi pomiędzy sferą przeżyć emocjonalnych a procesami fizjologicznymi. Cele tego rodzaju zawsze jest dopasowanie do potrzeb oraz możliwości dziecka. Ważna jest również osiągana podczas zajęć umiejętność integracji oraz porozumiewania się z otoczeniem, a także usprawnienie kondycji psychofizycznej, czy podniesienie pozytywnego podejścia do życia. Zajęcia uczą tez jak skutecznie relaksować się i odpoczywać. Cele ogólnorozwojowe osiąga się poprzez zapewnienie dziecku możliwości zdobywania nowych doświadczeń emocjonalnych. Muzykoterapia ma też dziecko umuzykalnić i dostarczyć mu wrażeń estetycznych.